Słownik meblarski

Wiertło kręte

Wiertła krętewiertłami wykonuje się najczęściej otwory przelotowe i gniazda walcowe nieprzelotowe, wykorzystywane do łączenia elementów drewnianych lub do przytwierdzania okuć. Jako podstawę podziału wierteł przyjmuje się przede wszystkim konstrukcję części roboczej wierteł. W praktyce najczęściej spotyka się wiertła kręte taśmowe lub z rdzeniem.

Wiertła taśmowe są zazwyczaj dwuzwojne, a wiertła z rdzeniem – jednozwojne z dodatkowym krótkim zwojem na końcu, co umożliwia utworzenie drugiej krawędzi tnącej i eliminuje niesymetryczne obciążenie wiertła siłami skrawania. Wiertła kręte obu odmian mogą być wykonywane jako krótkie lub długie.

Do czego używane są wiertła kręte?

Najczęściej stosuje się je do wiercenia w poprzek włókien; wiertła do wiercenia wzdłużnego mają krzywoliniowe krawędzie tnące. Ze względu na dobre warunki odprowadzania wiórów wiertła kręte są używane do wiercenia głębokich otworów, dotyczy to zwłaszcza jednozwojnych wierteł krętych z rdzeniem.

Długość wierteł krętych wynosi do 1.200 mm (wiertła krótkie nie przekraczają długości 400 mm), a średnica – do 63 mm.

Wiertła kręte długie mają chwyty stożkowe ze stożkiem Morse’a nr 1-3, natomiast wiertła krótkie mają zwykle chwyty walcowe o średnicy 12-20 mm. Średnica chwytu i numer stożka zależą od średnicy wiertła.

Co chroni wiertła przed nadmiernym nagrzewaniem się?

W celu ochrony przed nadmiernym nagrzewaniem się narzędzia wskutek tarcia wiertła kręte mają zbieżność od 1:100 do 1:250 w kierunku chwytu. Do wiercenia otworów wiertarkami przenośnymi stosuje się wiertła kręte z gwintowanym kolcem środkującym.

Skok gwintu decyduje o prędkości posuwu wiertła i powinien być dobierany stosownie do rodzaju wierconego drewna.

Źródło: Bajkowski J. (1997), Maszyny i urządzenia do obróbki drewna, cz.1, Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa.