Słownik meblarski

Okleina naturalna

Okleina naturalna fornir przeznaczony do oklejania powierzchni wyrobów w celu ich uszlachetnienia.

Jakie są rodzaje oklein naturalnych?

Rozróżnia się m.in. cztery zasadnicze grupy:

  • promieniowa,
  • pół-promieniowa,
  • styczna (warstwowa),
  • styczno-czołowa (wzorzysta).

W obrębie tych grup wyszczególnia się osiem typów: zwykła (zw. szlicht), warstwowa, błyszczowa, pasiasta, pół-wzorzysta (zw. flader), kwiecista, wzorzysta (zw. mazer), piramidalna.

Okleiny produkowane są w dwóch kategoriach:

  • okleina do zastosowania meblarskiego – od 0,4 mm do 1 mm (co 0,1 ± 0,04 mm),
  • obłóg – 1,2; 1,5; 2,0; 2,5; 3,0; 4,0 mm ± 0,1 mm.

Jakie okleiny są najładniejsze?

Szczególnie bogaty rysunek uzyskuje się z drewna odznaczającego się nieprawidłowym przebiegiem włókien, np. falistość – (jesion, brzoza), czeczotowatość (brzoza, topola, czeczota).

Efektowny rysunek uzyskuje się też w okleinie radialnej, ciętej stożkowo (jak przy struganiu ołówka temperówką) oraz okleinie piramidalnej, w której rysunek słojów przypomina układ żeber, a także okleinie z drewna (głównie konarów) ciętej poprzecznie – najbardziej znana jest tu tzw. skorupa ostrygi cięta m.in. z orzecha i drewna oliwkowego, rozpowszechniona w XVII w. w Holandii i Anglii.

Czy możliwa jest zmiana barwy okleiny?

Możliwa jest modyfikacja barwy okleiny, aby odwzorować koloryt gatunków egzotycznych.

Jednostka miary i jednostka handlowa okleiny to 1 m2. Arkusze oklein pakowane są zwykle w pakiety liczące 24 lub 32 sztuki z zachowaniem kolejności skrawania poszczególnych arkuszy z wyrzynek. Wilgotność okleiny to 15 ± 3%.

Źródła:

  • Proszyk S. (1999), Technologia tworzyw drzewnych cz. 2 wykończenie powierzchni, WSiP.
  • Grzeluk I. (2000), Słownik terminologiczny mebli, Wydawnictwo naukowe PWN.